W niniejszym badaniu zbadano nasilenie barier uczestnictwa u pacjentów, którzy przeżyli guzy tylnego dołu czaszki u dzieci (PFT) wiele lat po leczeniu. W przeszłości badania etiologiczne dotyczące niekorzystnych wyników koncentrowały się głównie na patobiologicznych czynnikach ryzyka. Obecna analiza ma na celu zbadanie znaczenia zmiennych środowiskowych.
Średnio 10 lat po diagnozie, trudności edukacyjne i społeczne 42 pacjentów, którzy przeżyli pediatryczne PFT (średni wiek 17 lat), zostały zbadane za pomocą samodzielnie skonstruowanego kwestionariusza zgodnie z Psychosocial Resource-Orientated Assessment (PREDI). Bariery edukacyjne lub społeczne zostały zdefiniowane przez zgłaszane przez siebie i / lub bliskich trudności w szkole lub w relacjach z rówieśnikami. W związku z tym dzieci i młodzież podzielono na grupy o odpowiednim i ograniczonym uczestnictwie. Następnie w badaniu zidentyfikowano potencjalne patobiologiczne (rodzaj leczenia, wodogłowie, nawrót guza, płeć, wiek w momencie diagnozy, napady drgawkowe i mutyzm móżdżkowy) i środowiskowe (wykształcenie rodziców i matki, rodzeństwo, główny język, rozbieżności między wartościami osobistymi i środowiskowymi, regularna aktywność fizyczna i prywatna przestrzeń życiowa) czynniki ryzyka i zbadano, czy pacjenci z adekwatnym i ograniczonym uczestnictwem różnili się pod względem liczby czynników ryzyka.
Prawie dekadę po leczeniu dwie trzecie pacjentów doświadczyło trudności edukacyjnych i/lub społecznych. Pacjenci z ograniczonym uczestnictwem byli częściej powiązani z czynnikami środowiskowymi, takimi jak niski stopień wykształcenia matki, rodzeństwo, główny język inny niż niemiecki, rozbieżności między wartościami społecznymi i osobistymi oraz nieregularna aktywność fizyczna, a także patobiologiczne czynniki ryzyka: typ leczenia, wodogłowie, nawrót guza, mutyzm móżdżkowy i drgawki. Zmienne te istotnie różnicowały pacjentów z ograniczoną aktywnością fizyczną i bez niej. Ograniczony udział u pacjentów leczonych z powodu pediatrycznego PFT jest powszechny. Oprócz patobiologicznych, również środowiskowe czynniki ryzyka odgrywają główną rolę w barierach edukacyjnych i społecznych.
Podkreśla to fakt, że samo uwzględnienie patobiologii nie jest wystarczające przy badaniu czynników ryzyka pojawienia się późnych następstw. Przyszłe badania etiologiczne muszą przyjąć perspektywę biopsychospołeczną.
Ten artykuł zapewnia wyłącznie wsparcie informacyjne i nie zastępuje profesjonalnej porady medycznej, diagnozy ani leczenia. Decyzje medyczne zawsze konsultuj z lekarzem.
Ta treść powstała w ramach projektu EU-CAYAS-NET, współfinansowanego z programu EU4Health w latach 2022-2025 (umowa o udzielenie dotacji nr 101056918).
