Wyobraź to sobie: siedzisz ze swoim dzieckiem, jego niewinne oczy są szeroko otwarte z ciekawości, a ty próbujesz znaleźć odpowiednie słowa, aby wyjaśnić, co się dzieje.
To scena, która rozgrywa się w niezliczonych domach na całym świecie, wypełniona w równym stopniu strachem i determinacją.
Od czego więc zacząć? Kiedy jest właściwy czas na taką rozmowę? I jak w ogóle zacząć wyjaśniać coś tak złożonego i przerażającego jak rak młodemu umysłowi?
Po pierwsze, weź głęboki oddech. Masz to.
Czas jest najważniejszy.
Ty znasz swoje dziecko najlepiej, więc zaufaj swojemu instynktowi, gdy będzie gotowe na taką rozmowę. Może to nastąpić, gdy zaczną zadawać pytania o to, dlaczego źle się czują lub gdy zauważą zmiany w swoim ciele, gdy rak zmieni ich wygląd. Kiedykolwiek to jest, upewnij się, że wybierasz czas, w którym możesz poświęcić im pełną uwagę i kiedy czują się spokojni i zrelaksowani. Porozmawiajmy teraz o słoniu w pokoju: jak poruszyć ten temat. Często pomocne jest rozpoczęcie od zapytania dziecka, co rozumie z tego, co się dzieje. Być może spędzili oni czas w szpitalu, przechodząc testy i mogli zebrać więcej informacji, niż ci się wydaje. Jeśli nie...
Zacznij od prostoty i dostosowania do wieku.
Używaj języka, który jest dla nich zrozumiały i szczerze mów o tym, co się dzieje. Nie musisz zagłębiać się we wszystkie szczegóły - po prostu podaj im podstawy w sposób, który ich nie przytłoczy. Chociaż niektóre dzieci mogą nie wyrażać swoich pytań, nie oznacza to, że nie są zaciekawione lub zaniepokojone. Nierzadko dzieci zastanawiają się, czy w jakiś sposób spowodowały raka przez coś, co zrobiły.
A oto jedna rzecz: w porządku jest pokazywać swoje emocje.
Ważne jest, aby dziecko widziało, że w porządku jest czuć się przestraszonym lub smutnym. Niech wiedzą, że zadawanie pytań i wyrażanie swoich uczuć jest w porządku. I pamiętaj, że jesteś ich opoką w tym wszystkim, więc bądź silny dla nich, jednocześnie uznając własne obawy i zmartwienia. Jeśli chodzi o to, jakiej reakcji można oczekiwać od dziecka, cóż, może się ona różnić. Mogą czuć się przestraszeni, zdezorientowani, a nawet źli. I to jest w porządku. Bądź dla nich cierpliwy i daj im przestrzeń do przetworzenia swoich emocji. Zapewnij ich, że jesteś przy nich na każdym kroku i że razem przez to przejdziecie. Nie bój się szukać wsparcia dla opiekunów osób chorych na raka wśród przyjaciół, rodziny lub specjalistów, którzy mogą pomóc Ci w tej podróży. Nie musisz przechodzić przez to sam. Zanurz się w naszej przyjaznej i wyrozumiałej internetowej społeczności chorych na raka na Discordziegdzie inni rodzice i pacjenci oferują wsparcie, empatię i koleżeństwo.
